Postulaty Fundacji Desert Flower

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych to przestępstwo!

Organizacja Narodów Zjednoczonych, Unia Europejska, Unia Afrykańska oraz wszystkie inne organizacje międzynarodowe muszą przyjąć taką deklarację w imieniu wszystkich swoich państw członkowskich – i zadbać o to, by opinia publiczna o tym wiedziała. Aby nikt już nigdy nie mógł powiedzieć, że nie wiedział, iż okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest przestępstwem.

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest zakazane w wielu krajach. Problem polega na tym, że przepisy prawne są często niekompletne.

Dlatego:

a) Okaleczanie żeńskich narządów płciowych musi zostać uznane za przestępstwo na całym świecie i precyzyjnie zdefiniowane, tak aby nie pozostawiało żadnych wątpliwości co do tego, kiedy mamy do czynienia z okaleczeniem narządów płciowych.

b) Okaleczanie żeńskich narządów płciowych musi być konsekwentnie ścigane – niezależnie od narodowości sprawcy, niezależnie od narodowości ofiary, niezależnie od miejsca popełnienia przestępstwa. Każdy sprawca musi ponosić odpowiedzialność w każdych okolicznościach za okaleczenie narządów płciowych dziewczynki.

c) Każde podejrzenie okaleczenia narządów płciowych musi (!) prowadzić do wszczęcia postępowania karnego.

d) Badanie ginekologiczne potencjalnej ofiary i jej sióstr musi być obowiązkową częścią każdego postępowania – niezależnie od zgody rodziców.

To, co dotyczy przepisów zakazujących okaleczania narządów płciowych, ma również zastosowanie w zakresie ochrony dzieci. Dotyczy to przede wszystkim zapobiegania zagrożeniu okaleczeniem narządów płciowych. Wiele krajów posiada odpowiednie regulacje w tym zakresie – jednak i tu istnieją luki. Zwłaszcza gdy dziewczynki z rodzin imigranckich są wysyłane do krajów pochodzenia w celu poddania ich okaleczeniu narządów płciowych podczas wakacji szkolnych.

Klucze do skutecznej ochrony dzieci:

(a) Musi być możliwa wczesna interwencja – nie tylko w przypadku bezpośredniego zagrożenia.

b) Każde podejrzenie zbliżającego się okaleczenia musi prowadzić do podjęcia określonych kroków, dopóki nie będzie pewności, że zagrożenie zostało trwale zażegnane.

c) Sędzia musi mieć możliwość nakazania badania ginekologicznego dziewczynki i jej sióstr, a także regularnych kontroli kontrolnych – nawet bez zgody rodziców.

d) W razie potrzeby należy zakazać dziewczynce opuszczania kraju.

e) Każdy sędzia musi mieć możliwość tymczasowego odebrania rodzicom prawa do opieki i zabrania dziewczynki z rodziny na określony czas.

f) W ostateczności musi być również możliwe trwałe odebranie prawa do opieki.

Aby zapewnić skuteczne stosowanie przepisów dotyczących ochrony dzieci i zakazów oraz skuteczność dochodzeń, władze muszą być informowane o poszczególnych przypadkach – co często stanowi poważną przeszkodę.

W związku z tym:

a) Każdy obywatel powinien być zobowiązany do zgłaszania władzom (policji, wymiarowi sprawiedliwości, służbom socjalnym) wszelkich podejrzeń dotyczących grożącego lub faktycznego okaleczenia narządów płciowych.

b) Dotyczy to w szczególności przedstawicieli zawodów, którzy szczególnie często mają kontakt z potencjalnymi ofiarami okaleczania żeńskich narządów płciowych: lekarzy, pielęgniarek, położnych, pracowników socjalnych itp. Odgrywają oni szczególnie ważną rolę w wykrywaniu takich przypadków, dlatego też powinni ponosić odpowiedzialność, jeśli nie wypełnią obowiązku zgłoszenia.

c) W tym przypadku należy znieść obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej w odniesieniu do przedstawicieli odpowiednich zawodów.

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) to przestępstwo skierowane przeciwko kobietom wyłącznie z powodu ich płci. Każdy, kto sprzeciwia się tej praktyce, jest poddawany presji, groźbom i prześladowaniom. Czasami nawet w kraju, do którego wyjechał. FGM to prześladowanie polityczne. Należy to uznać. Każda osoba, której udało się uciec przed tą praktyką, ma prawo do ochrony. To, o co od lat apelują liczni politycy, działacze na rzecz praw kobiet i organizacje pozarządowe, musi wreszcie stać się faktem: okaleczanie żeńskich narządów płciowych musi zostać wyraźnie uznane za podstawę do udzielenia azylu!

Każdy, kto w ramach swojej pracy może zetknąć się z praktyką okaleczania żeńskich narządów płciowych, musi być w pełni świadomy tego zjawiska. Dotyczy to nie tylko lekarzy, psychologów, pielęgniarek, położnych i pracowników socjalnych, ale także przedstawicieli organów państwowych: funkcjonariuszy policji, sędziów i prokuratorów.

Tylko ci, którzy dokładnie wiedzą, czym jest okaleczanie żeńskich narządów płciowych, gdzie i w jaki sposób się je przeprowadza oraz z jakich powodów, mogą zadawać właściwe pytania i oceniać, które zeznania są prawdziwe, a które nie. Na przykład matka, która w sądzie twierdzi, że dziecko nie płakało podczas okaleczania, kłamie – sędzia, który nie ma wiedzy na temat tej praktyki, z trudem może ocenić to oświadczenie.

Kwestia FGM musi zatem stanowić integralną część wszystkich programów szkoleniowych i studiów dla zawodów, w których może dojść do kontaktu z tą praktyką. Tam, gdzie nie jest to możliwe lub sensowne, odpowiednie szkolenia muszą wypełnić tę lukę. Konieczne są również regularne szkolenia uzupełniające. Wspólne szkolenia mogą zmniejszyć wzajemne obawy przed kontaktem i znacznie poprawić współpracę.

Należy zapewnić wystarczające środki państwowe, aby umożliwić prowadzenie skutecznych działań prewencyjnych.

Obejmuje to:

a) Ogólne kampanie uświadamiające poprzez spoty telewizyjne, reklamy i akcje plakatowe, mające na celu zwrócenie uwagi na tę kwestię oraz przekazanie informacji na temat sytuacji prawnej i możliwości działania.

b) Specjalne kampanie uświadamiające w ośrodkach dla uchodźców, szkołach, przedszkolach oraz w ramach pomocy społecznej.

c) Ukierunkowane działania informacyjne w gabinetach lekarskich i szpitalach.

d) Przy wydawaniu wiz w konsulatach w krajach pochodzenia: dokładne informacje na temat lokalnej sytuacji prawnej dotyczącej okaleczania narządów płciowych kobiet oraz stosunku społeczności międzynarodowej do tego problemu – zwłaszcza w przypadku nowo przybyłych imigrantów, ale także osób podróżujących, aby dotrzeć z tą kwestią do jak największej liczby osób.

e) Regularne obowiązkowe badania szkolne wszystkich (!) dziewcząt.

f) Ochrona i odpowiednia opieka dla potencjalnych ofiar i ich rodzin. Oznacza to na przykład zapewnienie anonimowego zakwaterowania i wyżywienia kobietom, które uciekają od swoich rodzin, aby chronić swoje córki przed okaleczeniem narządów płciowych.

Społeczność międzynarodowa musi jasno przedstawić swoje stanowisko w sprawie okaleczania żeńskich narządów płciowych rządom krajów pochodzenia i dać do zrozumienia, że tego rodzaju przestępstwa nie będą tolerowane.

W niektórych krajach afrykańskich podejmowane są rządowe inicjatywy mające na celu wprowadzenie prawnego zakazu okaleczania żeńskich narządów płciowych. Należy wspierać te rządy w ich działaniach, podobnie jak te, które już wprowadziły zakaz okaleczania żeńskich narządów płciowych i obecnie pracują nad wdrożeniem tych przepisów.

Mimo że obecnie wiadomo już stosunkowo wiele na temat okaleczania żeńskich narządów płciowych, nadal istnieje ogromna potrzeba prowadzenia dalszych badań. Dotychczasowe strategie walki z tym zjawiskiem często opierają się na nieprecyzyjnych założeniach lub tak zwanych wartościach empirycznych, które nigdy nie zostały poddane szczegółowej analizie. Badania nad okaleczaniem żeńskich narządów płciowych muszą zatem być wspierane i zintensyfikowane dzięki finansowaniu rządowemu.

Wśród pytań pozostających bez odpowiedzi znajdują się:

a) dokładna liczba ofiar w poszczególnych krajach – wiele istniejących danych opiera się jedynie na przybliżonych szacunkach i niedokładnych ekstrapolacjach.

b) Czynniki przyczyniające się do odrzucenia lub utrwalenia tej praktyki w kraju imigracji – w odniesieniu do pierwszego pokolenia imigrantów w przeciwieństwie do drugiego lub trzeciego pokolenia.

c) skuteczność poszczególnych strategii (kampanie, edukacyjna praca socjalna, procesy sądowe/kary) w walce z FGM – należy je systematycznie oceniać w celu określenia najskuteczniejszego podejścia;

d) medyczne możliwości odtworzenia łechtaczki. Metoda dr. Pierre'a Foldèsa stanowi obiecujące podejście.

Każda kobieta, która tego pragnie, powinna mieć możliwość bezpłatnego poddania się operacji krzyżowej. Dotyczy to zarówno rozcięcia szwu w przypadku całkowitego usunięcia warg sromowych mniejszych i większych (infibulacja), jak i – na życzenie – operacji rekonstrukcyjnej. W ramach operacji rekonstrukcyjnej łechtaczka zostaje przynajmniej częściowo odtworzona, a wrażliwość seksualna powraca w 80 procentach przypadków. Kasy chorych we wszystkich krajach europejskich muszą oficjalnie uznać te operacje i pokrywać ich całkowite koszty.