Czym jest FGM?

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) istnieją 4 formy FGM:

Typ 1: Usunięcie okrywy łechtaczki (obrzezanie Sunna) i łechtaczki lub jej części.
Typ 2: Usunięcie okrywy łechtaczki, łechtaczki i małych warg sromowych lub ich części.

Typ 3: Usunięcie części lub całości zewnętrznych narządów płciowych (infibulacja, zwana również obrzezaniem faraońskim). Kikuty małych warg sromowych są następnie zszywa razem, pozostawiając tylko mały otwór, aby mogła odpływać mocz i menstruacyjna krew. Bliznę trzeba otworzyć ponownie przed stosunkiem seksualnym i porodem, co powoduje dodatkowy ból. Infibulacja jest szczególnie rozpowszechniona na Rogu Afryki i w sąsiednich regionach - na przykład w Somalii, Dżibuti i Erytrei, a także w północnym Sudanie i południowym Egipcie. Jest to najgorsza forma FGM.

Typ 4: Każda inna procedura, w której żeńskie narządy płciowe są uszkadzane lub obcinane. Przekłuwanie, przebijanie, cięcie lub rozciąganie łechtaczki lub warg sromowych, w tym tworzenie blizn przez oparzenia, skrobanie otwarcia pochwy lub wprowadzenie żrących substancji lub ziół w celu zwężenia pochwy.

Z reguły zabieg ten wykonują profesjonalni obrzezacze, którzy dzięki swojej pracy cieszą się w społecznościach dużym szacunkiem. Jednak okaleczanie żeńskich narządów płciowych (FGM) przeprowadzają również tradycyjne położne lub położne, rzadziej uzdrowiciele, a także pielęgniarki i lekarze wykształceni w zakresie medycyny zachodniej. Zabieg ten wykonuje się zazwyczaj bez znieczulenia i w katastrofalnych warunkach higienicznych.

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych występuje głównie w Afryce, zwłaszcza w Afryce Północno-Wschodniej, Wschodniej i Zachodniej. Praktyka ta jest jednak spotykana również na Bliskim Wschodzie i w Azji Południowo-Wschodniej, a także wśród imigrantów w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii.

Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) problem ten dotyczy co najmniej 250 milionów kobiet na całym świecie. Każdego roku kolejne cztery miliony dziewcząt pada ofiarą okaleczenia. W Europie jest znacznie ponad milion dziewcząt i kobiet, które zostały okaleczone lub są narażone na FGM. Spośród nich 200 000 mieszka w Wielkiej Brytanii, 150 000 we Francji, a 100 000 w Niemczech, Austrii i Szwajcarii.

Ponieważ są to dane szacunkowe, liczba niezgłoszonych przypadków jest prawdopodobnie znacznie wyższa. Dotknięte tym problemem dziewczęta i kobiety to imigrantki, których rodziny przywiozły tę praktykę do Europy w trakcie imigracji.

Okaleczanie żeńskich narządów płciowych ma poważne konsekwencje zdrowotne. Bezpośrednio po zabiegu mogą wystąpić silne krwawienia, stany zapalne, tężec, porażenie pęcherza lub posocznica – skutki, które często kończą się śmiercią. Niesterylne narzędzia mogą również sprzyjać przenoszeniu wirusa HIV.

Oprócz urazu psychicznego spowodowanego zabiegiem oraz utraty wrażliwości seksualnej ofiary często skarżą się na długotrwały ból podczas oddawania moczu i w trakcie miesiączki. Siedzenie lub chodzenie może stać się męką z powodu ocierania się odzieży o blizny lub pojawiania się punktów ucisku. Mogą wystąpić torbiele, ropnie, infekcje pęcherza i nietrzymanie moczu. Jednym z możliwych długotrwałych skutków jest również bezpłodność. Stosunek płciowy jest często postrzegany jako bolesny.

Poród może prowadzić do zwiększonego krwawienia i rozdarć tkanek. Poród może trwać dłużej niż zwykle, a cesarskie cięcia są powszechne.